Göç sadece Erzurum'da mı var?

İnsanların,  rahat yaşayabilecekleri, kendilerini güvende hissedebilecekleri, gelecek için kaygı duymayacakları, mutlu olacakları, iklim şartları uygun, iş bulma imkânları kolay olan coğrafyalara göç etmesi sosyo- ekonomik bir gerçektir.
Ata yurttan Anadolu’ya göç ile gelmiştik. “Göç göç oldu göçler yola dizildi” türküsü bu coğrafyada boşuna yazılmamıştı.
Bilindiği üzere ülkemizde iç göç, yoğun bir şekilde devam etmektedir. Doğu ve İç Anadolu gibi istihdamın az, yaşam koşullarının zor olduğu şehirlerde insanlar, sanayi ve endüstrinin yoğun olduğu şehirlere doğru göç ederler.
Bu gün metropol şehirlerin artan nüfusları bu gerçeğin bir ifadesidir.
Göç, dün olduğu gibi yarında olacaktır.
TÜİK, her yıl nüfus değişimleri ile ilgili bir bilgi yayınladığında Erzurum kamuoyunda yandık, bittik, eridik gibi serzenişler ayyuka çıkar ve karamsar bir tablo şehri kapsar.
Hele bu sırada ortaya çıkıp akıl verenlerin, çözüm önerilerinde bulunanların sayısı da az değildir.
Bu aşama da büyük çoğunluğun “kaliteli göç verdik, kalitesiz göç aldık “ söylemleri ise can sıkıcı ve anlamsız bir ifadedir. Gelen insanı kalitesizlikle itham etmek incitici tanımdır.
Özellikle, şehirden göç etmişlerin bu konuda şikâyet edip yol göstermesi ise çok düşündürücüdür.
İşin en ilginç yanı ise göçü önlemek, insanını toprağında tutmak için görev başında olanlarında aynı şikâyette bulunmalarıdır.
TÜİK’in bu yıl açıkladığı bilgilere göre Erzurum’dan yaklaşık 8000 kişi başka illere göç etmiş.
İstanbul’ dan 369 000,Ankara’dan 150 000 kişini göç ettiği gerçeğinden yola çıkarsak konuya farklı bir şekilde bakabiliriz.
Oysa bu göçü ,Gaziantep,Kars, Sivas, Çorum ,Tokat, Erzincan, Malatya gibi şehirlerde yaşamaktadır.
Bu gün, gençlerin çok büyük kısmı şehirlerinde değil yurt dışında yaşamak eğilimindedirler.
Ekonomik gerçekler, coğrafi nedenler, ve gelecek kaygısı olduğu müddetçe göç devam edecektir.
Önemli olan şehirdeki yaşam şartlarını kolaylaştırıp, istihdamı sağlamaktır.
Diğer bir faktör ise şehre olan aidiyet duygusunu artırmak ve canlı tutmaktır.
Erzurum’un nüfusu 1.5 milyon olduğunu varsayalım. Bu yoğunluğu istihdam edecek ve rahat yaşatacak bir ortamımızın olmadığını bilmekteyiz.
Önemli olan, refah içerisinde yaşatacağımız bir nüfusa sahip olmamızdır.
Şu an ülkenin dört bir yanına dağılmış ve farklı sektörlerde büyük atılımlar yapmış şirketlerin sahibi olan Erzurumlular göç etmemiş olsalardı bu yükselişi sağlamaları mümkün olmayacaktı.
Altını çizeceğimiz durum, gidenlerin köprüleri yıkıp gitmemeleri ve arkalarına dönüp bakarak kazandıklarının bir kısmını ait oldukları topraklara yansıtmalarıdır.
Göç, önüne geçilmesi çok zor bir olgudur ve yaşanacaktır. Bunun minimize edilmesinin yolları bellidir.
Umudumuz, demografik yapı dengesinin korunması ve toprağı sahiplenecek insanların nefes almasını sağlayacak ortamların hazırlanmasıdır..
Etkili ve yetkililerin bu durum hakkında ne düşündüklerini bilmesek de bu toprakların sahipleri olarak geleceğe ümitle bakmak istiyoruz.