Yatırımcı için mıknatıs şehir olmak

Öteden beri yerel yöneticilerimiz şu minvalde açıklamalar yapar, bizler de bunu canıgönülden destekleriz:
"Erzurum'a yeter ki yatırımcı gelsin; havalimanında karşılarız, makam aracımızı tahsis ederiz, yatırımcıyı başüstünde tutarız."
Akıllı, dirayetli ve vizyoner hangi yönetici; şehrine yatırım yapmak, büyük eserler inşa etmek isteyen bir yatırımcıyı baş tacı etmez ki?
Nitekim bu amaçla yolu Erzurum'a düşen girişimciler, üst düzey yöneticilerden daima yakın ilgi görmüşlerdir. Hükümetlerin kalkınmada öncelikli yörelere tanıdığı imkânlar çerçevesinde, iş insanlarına bütün kapılar ardına kadar açılmış; hatta bürokrasinin katı kuralları, mevzuatın el verdiği ölçüde esnetilmeye çalışılmıştır.
Fakat sermaye, duygusallıktan haz etmez. Ekonomi, her zaman kendi kurallarını dayatır. İş insanı ise sahaya öncelikle kâr-zarar hesabıyla iner. Bu da yetmez, kilisel ve markasal onurunun zedelenmemesini arzu eder, dedikoduyla, hasetle yıpratılmamayı bekler. Bazen bu hususlarda yeterli toplumsal hassasiyetin gösterilmediğine şahit olup üzülüyoruz. Yatırımcı denen nazlı kuş taşlandığı dala konmaz, sermaye iltifat görmediği diyardan göçer, hatta kaçar! 
Dağarcıklarında sermaye, arkalarında tecrübe bulunmayan, kartvizitleri zengin, kendileri cıbıl iş insanı kılıklı çok sayıda dolandırıcının siyasileri ve kent yöneticilerini bunalttıklarına, hatta zaman zaman yanılttıklarına da şahit olmuşuzdur. Bunları istisna kabul edip, yüz kızartıcı hikâyeleriyle köşemizi kirletmeyelim.
Diyelim ki gerçek yatırımcının yolu, dört gözle yatırım bekleyen şehrimize düştü…
Vali Bey'in makamında çaylar içildi, Büyükşehir Belediye Başkanı'nın makamında kahveler yudumlandı. Cağ kebabı yenildi, kadayıf dolmasının tadına bakıldı, su böreğine çatal saplandı…
Sonra sıra sadede geldi.
"Samimi misafirperverlik" faslından sonra ekonominin o soğuk, rasyonel ve kâr-zarar odaklı gerçekliğiyle yüzleştiğimiz an, tam da yerel kalkınmanın düğümlendiği yerdir.